สุนทรพจน์ที่สร้างความประทับใจไปทั่วโลกของ Steve Jobs ผู้ก่อตั้ง Apple และผู้สร้าง Macintoch
โอวาท ที่ Steve Jobs ผู้สร้าง Macintosh แสดงในวันรับปริญญาของมหาวิทยาลัย Stanford เมื่อวันที่ 12 มิถุนายนที่ผ่านมา ไม่เพียงสร้างความประทับใจให้แก่บัณฑิตจบใหม่ในวันนั้น แต่ยังรวมไปถึงโลกคอมพิวเตอร์ที่ Silicon Valley และยังคงได้รับการชื่นชมและกล่าวขวัญไปทั่วโลกจนถึงวันนี้
สุนทรพจน์ วันนั้น Jobs เพียงแต่เล่าถึงบทเรียนในชีวิตของเขา 3 บท แต่เป็น 3 บทที่ทำให้เขาซึ่งแม้แต่แม่ที่แท้จริงก็ไม่ต้องการ กลายเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งของโลก
บทเรียนบท แรกของ Jobs ซึ่งเขาเรียกมันว่า “การลากเส้นต่อจุด” เริ่มต้นด้วยการเล่าว่า ตัวเขาเองไม่เคยเรียนจบมหาวิทยาลัย เพราะได้ลาออกหลังจากเรียนในมหาวิทยาลัย Reed College ไปได้เพียง 6 เดือน ส่วนเหตุผลที่ทำให้เขาตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยนั้น Jobs กล่าวว่า มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เขายังไม่เกิด
แม่ที่แท้จริงของเขา ซึ่งเป็นนักศึกษาสาวที่ยังไม่ได้แต่งงาน ไม่ต้องการเลี้ยงดูเขา และตัดสินใจยกเขาให้เป็นบุตรบุญธรรมของคนอื่นตั้งแต่เขายังไม่ลืมตาดูโลก แต่เธอมีเงื่อนไขว่า พ่อแม่บุญธรรมของลูกของเธอจะต้องเรียนจบมหาวิทยาลัย Jobs เกือบจะได้เป็นลูกบุญธรรมของนักกฎหมายที่จบมหาวิทยาลัยและมีฐานะ ถ้าเพียงแต่พวกเขาจะไม่เปลี่ยนใจในนาทีสุดท้ายว่า พวกเขาไม่ต้องการเด็กผู้ชาย
กว่า Jobs จะได้พ่อแม่บุญธรรม ซึ่งต่อมาเป็นผู้เลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่ ก็อีกหลายเดือนหลังจากเขาเกิด เนื่องจากแม่ที่แท้จริงของเขาเกิดจับได้ว่า ว่าที่พ่อแม่บุญธรรมของ Jobs ได้ปิดบังระดับการศึกษาที่แท้จริงซึ่งไม่ได้จบมหาวิทยาลัย และพ่อบุญธรรมของ Jobs ไม่ได้เรียนมัธยมด้วยซ้ำ แต่ต่อมาเธอก็ได้ยอมเซ็นยก Jobs ให้แก่พ่อแม่บุญธรรม เมื่อพวกเขารับปากว่าจะส่งเสียให้ Jobs ได้เรียนมหาวิทยาลัย
17 ปีต่อมา Jobs ได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยสมตามความต้องการของแม่ที่แท้จริง ผู้ไม่เคยเลี้ยงดูเขาแต่กลับต้องการกำหนดชะตาชีวิตของลูกที่ตนไม่เคยเลี้ยง ดู เพียง 6 เดือนในมหาวิทยาลัย Jobs ใช้เงินเก็บที่พ่อแม่บุญธรรมซึ่งเป็นเพียงชนชั้นแรงงานได้สะสมมาตลอดชีวิต หมดไปกับค่าเล่าเรียนที่แสนแพง Jobs ตัดสินใจลาออก เพราะเขามองไม่เห็นคุณค่าของการเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งไม่สามารถช่วยให้เขาคิดได้ว่า เขาต้องการจะทำอะไรในชีวิต
Jobs ยอมรับว่า ในตอนนั้นเขาเองก็ยังมองไม่ออกเช่นกันว่า จะนำความรู้ที่ได้จากวิชานี้ไปใช้ประโยชน์อะไรได้ในอนาคตของเขา แต่ 10 ปีหลังจากนั้น เมื่อเขากับเพื่อนช่วยกันออกแบบเครื่องคอมพิวเตอร์ Macintosh เครื่องแรก วิชานี้ได้กลับมาเป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างไม่เคยนึกฝันมาก่อน และทำให้ Mac กลายเป็นคอมพิวเตอร์เครื่องแรก ที่มีการออกแบบตัวอักษรและการจัดช่องไฟที่สวยงาม
ถ้าหากเขาไม่ลา ออกจากมหาวิทยาลัย เขาก็คงจะไม่เคยเข้าไปนั่งเรียนวิชานี้ และ Mac ก็คงไม่อาจจะมีตัวอักษรแบบต่างๆ ที่หลากหลาย หรือ font ที่มีการเรียงพิมพ์ที่ได้สัดส่วนสวยงาม รวมทั้งเครื่องพีซี ซึ่งใช้ Windows ที่ลอกแบบไปจาก Mac อีกต่อหนึ่งก็เช่นกัน คงจะไม่มีตัวอักษรสวยๆ ใช้อย่างที่มีอยู่ในตอนนี้
อย่างไรก็ตาม Jobs บอกว่า ในเวลาที่เขาตัดสินใจลาออกนั้น เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสามารถ “ลากเส้นต่อจุด” หรือหยั่งรู้อนาคตได้ว่า วิชาออกแบบและประดิษฐ์ตัวอักษร (คอลิกราฟฟี่) จะกลายเป็นความรู้ที่มีประโยชน์ในการออกแบบ Mac เขาเพียงสามารถจะลากเส้นต่อจุดระหว่างวิชาลิปิศิลป์กับการคิดค้นเครื่อง Mac ได้อย่างชัดเจน ก็ต่อเมื่อมองย้อนกลับไปข้างหลังเท่านั้น
บทเรียนชีวิตบท ที่สองที่ Jobs เล่าต่อไปคือ ความรักและการสูญเสีย Jobs อายุเพียง 20 ปี เมื่อเขาเริ่มก่อตั้ง Apple กับเพื่อนที่โรงรถของพ่อ เพียง 10 ปีให้หลัง Apple เติบโตจากคนเพียง 2 คนกลายเป็นบริษัทใหญ่โตที่มีมูลค่า 2 พันล้านดอลลาร์และพนักงานมากกว่า 4,000 คน
แต่หลังจากที่เขาเพิ่ง เปิดตัว Macintosh ซึ่งเป็นประดิษฐกรรมสร้างสรรค์ที่ดีที่สุดของเขา ได้เพียงปีเดียว Jobs ก็ถูกไล่ออกจากบริษัทที่เขาเป็นผู้ก่อตั้งเองกับมือ เมื่ออายุเพียงแค่ 30 ปี หลังจากเขาทะเลาะถึงขั้นแตกหักกับนักบริหารมืออาชีพ ที่เขาเองเป็นผู้ว่าจ้างให้มาบริหาร Apple และกรรมการบริษัทกลับเข้าข้างผู้บริหารคนนั้น
ข่าวการถูกไล่ออกของ เขาเป็นข่าวที่ใหญ่มาก และเช่นเดียวกัน มันเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิตของเขา Jobs กล่าวว่า เขาได้สูญเสียสิ่งที่เขาได้ทำมาตลอดชีวิตไปในพริบตา และเขารู้สึกเหมือนตัวเองพังทลาย เขาไม่รู้จะทำอะไรอยู่หลายเดือน และถึงกับคิดจะหนีออกจากวงการคอมพิวเตอร์ไปชั่วชีวิต
แต่ความ รู้สึกอย่างหนึ่งกลับค่อยๆ สว่างขึ้นข้างในตัวเขา และเขาก็พบว่า เขายังคงรักในสิ่งที่เขาทำมาแล้ว ความล้มเหลวที่ Apple มิอาจเปลี่ยนแปลงความรักที่เขามีต่อสิ่งที่ได้ทำมาแล้วแม้เพียงน้อยนิด เขาจึงตัดสินใจที่จะเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด ซึ่งต่อมาเขาพบว่า การถูกอัปเปหิจาก Apple กลับกลายเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของเขา เพราะความหนักอึ้งของการประสบความสำเร็จได้ถูกแทนที่ด้วยความเบาสบายของการ เป็นมือใหม่อีกครั้ง และช่วยปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระ จนสามารถเข้าสู่ช่วงเวลาที่สร้างสรรค์ที่สุดในชีวิตของเขา
ช่วง 5 ปีหลังจากนั้น Jobs ได้เริ่มตั้งบริษัทใหม่ชื่อ NeXT และ Pixar และพบรักกับ Laurence ซึ่งต่อมาเป็นภรรยาของเขา Pixar ได้สร้างภาพยนตร์การ์ตูนจากคอมพิวเตอร์เป็นเรื่องแรกของโลกนั่นคือ Toy Story และขณะนี้เป็นสตูดิโอผลิตการ์ตูนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลก
ส่วน Apple กลับมาซื้อ NeXT ซึ่งทำให้ Jobs ได้กลับคืนสู่ Apple อีกครั้ง และเทคโนโลยีที่เขาได้คิดค้นขึ้นที่ NeXT ได้กลายมาเป็นหัวใจของยุคฟื้นฟูของ Apple
Jobs กล่าวว่า ความล้มเหลวเป็นยาขมแต่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับคนไข้ เมื่อชีวิตเล่นตลกกับคุณ จงอย่าสูญเสียความเชื่อมั่นในสิ่งที่คุณรัก Jobs เชื่อว่า สิ่งเดียวที่ทำให้เขาลุกขึ้นได้ในครั้งนั้น คือเขารักในสิ่งที่เขาทำ ดังนั้นคุณจะต้องหาสิ่งที่คุณรักให้เจอ เพราะวิธีเดียวที่จะทำให้คุณเกิดความพึงพอใจอย่างแท้จริง คือการได้ทำในสิ่งที่คุณเชื่อว่ามันยอดเยี่ยม และวิธีเดียวที่คุณจะทำให้คุณสามารถทำสิ่งที่ยอดเยี่ยมได้ก็คือ คุณจะต้องรักในสิ่งที่คุณทำ และถ้าหากคุณยังหามันไม่พบ อย่าหยุดหาจนกว่าจะพบ และคุณจะรู้ได้เองเมื่อคุณได้ค้นพบสิ่งที่คุณรักแล้ว
This is the text of the Commencement address by Steve Jobs, CEO of Apple Computer and of Pixar Animation Studios, delivered on June 12, 2005.
I am honored to be with you today at your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I've ever gotten to a college graduation. Today I want to tell you three stories from my life. That's it. No big deal. Just three stories.
The first story is about connecting the dots.
I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out?
It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: "We have an unexpected baby boy; do you want him?" They said: "Of course." My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college.
And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents' savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn't see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn't interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting.
It wasn't all romantic. I didn't have a dorm room, so I slept on the floor in friends' rooms, I returned coke bottles for the 5¢ deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example:
Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn't have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and san serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can't capture, and I found it fascinating.
None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, its likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do. Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backwards ten years later.
Again, you can't connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something — your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.
My second story is about love and loss.
I was lucky — I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents garage when I was 20. We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4000 employees. We had just released our finest creation — the Macintosh — a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out. When we did, our Board of Directors sided with him. So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating.
I really didn't know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down - that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me — I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over.
I didn't see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.
During the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the worlds first computer animated feature film, Toy Story, and is now the most successful animation studio in the world. In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I returned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple's current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together.
I'm pretty sure none of this would have happened if I hadn't been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don't lose faith. I'm convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You've got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven't found it yet, keep looking. Don't settle. As with all matters of the heart, you'll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don't settle.
My third story is about death.
When I was 17, I read a quote that went something like: "If you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right." It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something.
Remembering that I'll be dead soon is the most important tool I've ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything — all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure - these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.
About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn't even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor's code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you'd have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.
I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I'm fine now.
This was the closest I've been to facing death, and I hope its the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept:
No one wants to die. Even people who want to go to heaven don't want to die to get there. And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because Death is very likely the single best invention of Life. It is Life's change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but someday not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it is quite true.
Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma — which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.
When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late 1960's, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35 years before Google came along: it was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions.
Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: "Stay Hungry. Stay Foolish." It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin anew, I wish that for you.
และก็กลับมาถึง Torrey โดยสวัสดิภาพ รีบทำกับข้าว กินข้าว อาบน้ำ หลับนอนกัน เตรียมพร้อมสำหรับการขับรถทางไกลในวันพรุ่งนี้ครับ ขับกันร่วมๆห้าร้อยไมล์กันเลย มุ่งหน้าสู่ Grand Teton National Park ครับ
เช้าๆที่ Jacob Lake อากาศดีมากๆครับ ประมาณสิบองศา เย็นกำลังสบายๆเหมือนอยู่ภาคเหนือในหน้าหนาว วันนี้ผมจะเดินทางต่อไปที่อุทยานแห่งที่สองคือ Zion ครับ เนื่องจากมันอยู่ไม่ห่างจาก Jacob Lake สักเท่าไหร่ วันนี้ก็เลยชิลๆ ออกสายได้
แผนที่การเดินทางตามนี้เลยครับ
เป้าหมายของวันนี้คือไปถึง Zion ภายในสี่โมงเช้า จากนั้นก็กินข้าวเที่ยงแถวๆ Visitor Center บ่ายๆก็เดิน Trail สักหน่อย เช่น Emerald Pool, The Narrows, หรือ Trail โหดๆ เช่น Angels Landing และ Observation Point Hiking Trail ของที่นี่น่าสนใจหลายๆอันเลยครับ
Zion National Park จะเป็นลักษณะ Valley คล้ายๆกับ Yosemite + Grand Canyon ครับ เส้นทางหลักของอุทยานจะขนาบข้างไปด้วยหน้าผาสูงๆ สีแดงๆ ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก โดยเมือง Springdale ที่พักของคืนวันนี้จะอยู่ติดอุทยานทางตอนใต้เลยครับ นั่งรถมาห้านาทีก็ถึง Visitor Center แล้ว อึดใจเดียว เวลาจะเที่ยวใน Zion Valley สะดวกสบายมากครับ มีรถ Shuttle Bus บริการตลอดเส้นทาง
เราเข้า Zion จาก East Entrance ครับ (Springdale อยู่ทาง South Entrance) ถ้าเข้าจากทางนี้เราจะพบกับเส้นทางที่คดเคี้ยวไปมา ลัดเลาะหุบเขา โตรกผาไปตลอดเส้นทาง ซึ่งใครมาแนะนำเลยครับ เส้นทางสวยมากๆ และ highlight ของเส้นทางนี้จะอยู่ตรงก่อนเข้าอุโมงค์นี่ล่ะครับ
พออิ่มกับข้าวเที่ยงที่กินกันแถวๆ Visitor Center ก็มุ่งหน้าไปที่ Zion Lodge และ Temple of Shinawava เพื่อเดิน trail สั้นๆ สองอย่างคือ Emerald Pool และ The Narrows (เป็น trail ที่สมาชิกร่วมทริปอันประกอบด้วยผู้หญิง 80% และ 100% ของผู้หญิงอายุเกิน 40 เดินกันได้อย่างสบายๆ อิอิ ทริปรุ่นพ่อรุ่นแม่ผมนั่นเองครับ)
Emerald Pool ก็เป็นแอ่งน้ำเล็กๆที่มีน้ำตกเล็ก(มากๆ) ค่อยป้อนน้ำให้กับแม่น้ำสายหลักที่ผ่าน Zion NP นั่นเอง ส่วนแม่น้ำสายหลักที่ชื่อยาวๆว่า North Fork Virgin River นั้นก็ไหลมาจากทางตอนเหนือครับ จะมีช่วงนึงที่ไหลผ่านโตรกผาแคบๆ ซึ่งเราสามารถเดินไปได้จาก Temple of Shinawava ตรงนั้นคือ The Narrows ครับ ดูจากรูปแล้วสวยมากๆ สีของหินมีตั้งแต่เหลือง เขียว น้ำเงิน แดง ขาว
น่าเสียดายที่เจ้าหน้าที่แจ้งมาว่าที่ The Narrows น้ำแรงมาก จึงปิด trail ไม่ให้นักท่องเที่ยวเข้าไป ผมจึงได้ไปเดินเล่นที่ Temple แทนครับ มี Riverside Walk พอกล้อมแกล้ม ส่วนน้ำตกที่ Emerald Pool นั้นก็ไม่ประทับใจเช่นกัน น้ำไหลน้อยมากๆ เหมือนกับไทรโยคน้อยยามหน้าแล้ง ที่เพื่อนผมให้ฉายาว่าน้ำตกปัสสาวะมด 555
เวลาล่วงเข้าไปประมาณห้าโมงเย็น ผมกับพ่อ และน้องอีกคนนึงรู้สึกอยากเดิน trail มันๆสักอันที่เดินขึ้นไปบนยอดหน้าผา ซึ่งตรงนี้มีสองตัวเลือกครับ คือ Angels Landing และ Observation Point ดูจากระยะเวลา และระยะทางไปกลับแล้ว Angels Landing 5 miles ใช้เวลา 4 ชั่วโมง Observation Point 8 miles ใช้เวลา 5 ชั่วโมง ด้วยเวลาที่จำกัด พระอาทิตย์ตกประมาณสองทุ่มครึ่ง ทำให้ต้องตัดสินใจเลือก Trail ที่สั้นกว่า และสวยน้อยกว่านั่นคือ Angels Landing ครับ (เค้าว่า Overlook อยู่ตรงตำแหน่งที่สามารถเห็น Zion Valley ได้สวยมากๆ เสียดาย โอกาสหน้าคงได้มาครับ)
8 May 2008 20.30 เครื่อง EVA air (ผมอ่านผิดๆว่าอีว่าแอร์มาโดยตลอด แต่แอร์โฮสเทสเค้าอ่านว่าอีวีเอ) ก็แตะพื้นสนามบิน LAX ที่ Los Angeles หลังจากที่ผลาญเชื้อเพลิงตลอดการเดินทางมากกว่าหมื่นกิโลเมตรตั้งแต่ถีบตัวออกจากประเทศไทย และเปลี่ยนเครื่องที่ไต้หวันสามชั่วโมง
เวลาที่นี่ช้ากว่าบ้านเรา 14 ชั่วโมงครับ ถ้าที่นี่สามทุ่ม บ้านเราก็ห้าโมงเช้า ปรับเวลาตาม daylight saving time แล้ว
อากาศที่ LA หนาวกว่าที่ผมคิดไว้มาก ตอนขากลับจาก Work and travel ปีที่แล้วก็แวะที่นี่ แต่อากาศร้อนยังกับเมืองไทย ก่อนลงเครื่องผมตัดสินใจเก็บเสื้อกันหนาวเข้ากระเป๋า และก็พบว่าคิดผิด แต่กระนั้นก็ยังคงต้องรักษาฟอร์มต่อไปครับ หนาวแค่นี้สบายๆ
ทางคณะที่มาเที่ยวด้วยกันมีมากถึง 11 คน เป็นเพื่อนร่วมงานของพ่อและแม่ผมที่กระทรวงสาธารณสุขเกือบหมดครับ (สบช.ทั้งนั้น) คืนวันนั้นพักที่บ้านของคนไทยที่พ่อรู้จัก อยู่แถวย่าน Temple City, LA ครับ
9 May 2008
แพลนวันนี้คือขับรถไปที่ South Rim ของ Grand Canyon ครับ Grand Canyon เกิดจากการเคลื่อนตัวของเปลือกโลกครับ ไม่ได้เกิดจากแม่น้ำ Colorado กัดเซาะตามที่ผมเข้าใจแต่แรก รายละเอียดอ่านได้ตามเวบไซท์ทั่วไปครับ หึหึ ก่อให้เกิดเป็นร่องเขาลึกประมาณหนึ่งกิโลเมตรทีเดียว มี trail ลงไปเดินข้างล่างได้ครับ แต่ผมไม่มีเวลา 555
เนื่องจากออกจาก LA ช้าเกินไป เพราะต้องเตรียมเสบียงกันนานหน่อย ทำให้ผมไปถึง Yavapai Point ซึ่งเป็นจุดชมวิวที่ Grand Canyon หลังพระอาทิตย์ตกดิน ไม่มีแสงทองงามๆให้ชื่นชม
วันนี้ตามทริปที่แพลนไว้ พ่อผมคิดว่าจะไปพักที่ Jacob lake ซึ่งอยู่ใกล้ๆ North Rim ครับ เป็นจุดชมวิวอีกด้านของ Grand Canyon ขับรถเข้าไปประมาณหนึ่งชั่วโมง แต่จริงๆแล้ว เพียงแค่คุณบินข้ามหุบเขาลึกหนึ่งกิโลจาก South Rim นี้ไปเพียงแค่นิดเดียว ก็จะถึงแล้ว แต่ถ้าไม่มีปีกก็ต้องขับรถอ้อมกันอุตลุดสักเล็กน้อยครับ
เป็นความโชคร้ายมากๆครับ สอบถามกับทางอุทยานแล้วปรากฏว่าเส้นทางจาก Jacob Lake เข้าไปที่ North Rim จะเปิดในวันที่ 15 อีกแค่ 5 วันเท่านั้นเอง ฉะนั้นแผนที่จะเข้าไปที่ North Rim ก็เป็นอันตกไป เสียดาย ไม่มีโอกาสถ่ายแสงเย็นที่หุบเขา Grand Canyon อีกแล้ว เวลาก็เหลือครับ ผมเลยเสนอพ่อว่างั้นลองขับไปถึง Page ดีไหม แถวนั้นมี Horseshoe Bend ที่พี่โอ๊ต(Oatta) เคยไปถ่ายมาแล้ว (และผมก็อยากไปซ้ำเหมือนกัน 555) และยังมี Antelope Canyon อีกครับ ซึ่ง Antelope นี้ดูจากรูปแล้วสวยมาก แต่ติดว่าอยู่ในที่ของคนอินเดียนแดง เขาเก็บค่าเข้าชมกันโหดมากครับ คนละ 20 เหรียญ โอ ผ่านดีกว่า ไปเดิน Horseshoe ไม่ถึงสองไมล์ ฟรีด้วย
เคล็ดลับถ่ายภาพ
คุยกับผู้คนด้วยความนอบน้อมและกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ แล้วคุณจะไม่ต้องถ่ายภาพอย่าง“หลบๆซ่อนๆ”
